A rendibilidade da banca europea, atrapada entre o exceso de capital e a xaponización da economía

Publicado por o día 13/02/2020 na sección de Economía

A rendibilidade da banca europea, atrapada entre o exceso de capital e a xaponización da economía

Cinco anos despois da posta en marcha da Unión Bancaria, con todos os seus méritos e beneficios, a banca europea atópase nunha encrucillada de complexa solución. As entidades financeiras están máis capitalizadas que nunca e menos expostas ao risco pola presión regulatoria e supervisora. Con todo, xorde a dúbida sobre se, no actual contexto de japonización da economía, este escenario de alta capitalización é o máis adecuado para a sustentabilidade do negocio bancario, pero, sobre todo, se pode ser tamén unha rémora para a reactivación do crecemento da actividade en Europa. Esta é unha das principais conclusións do informe Unión Bancaria, un negocio sostible?, elaborado por PwC. O estudo debulla a regulación que vén no sector financeiro e analiza, ademais, como están a afrontar as entidades a transición cara a un modelo de finanzas sostibles e o impacto da entrada de novos competidores, como as fintechs e as bigtechs.

Nos últimos anos, a presión regulatoria sobre os bancos europeos ha aumentado os seus niveis de capital -e, por tanto, a súa solvencia-, ata cifras históricas. Desde 2005, a taxa de capital CET1, o máis representativo das entidades financeiras, pasou do 11,3% ao 14,4%. E, se contamos desde o inicio da crise, o colchón de solvencia multiplicouse por tres. Con todo, a situación da banca europea non é a mellor, desde o punto de vista da evolución da súa rendibilidade e do seu valor en bolsa.

Se comparamos a capitalización bolsista actual das principais entidades financeiras de EE. UU. e de Europa coa que tiñan en 2007 -o primeiro ano da crise-, as conclusións son reveladoras: a banca europea non só non conseguiu recuperar o seu valor en bolsa, senón que este reduciuse un 50,9%. Mentres, a capitalización dos bancos alén do Atlántico subiu un 72,1%.

Estas diferenzas dunhas xeografías a outras prodúcense a pesar de que as axudas recibidas durante a crise foron moi similares, e explícanse -segundo o informe-, por distintos factores: a celeridade á hora de afrontar a crise que houbo en EE. UU., a infraestrutura máis diversificada dos bancos norteamericanos nese momento e os baixos tipos de interese en Europa nos anos posteriores á crise, moi inferiores aos de EE. UU.

Finanzas sostibles

O estudo analiza a irrupción no sector financeiro do concepto de finanzas sostibles, e como leste pode cambiar, nun futuro próximo, a forma de facer banca. Tamén destaca o papel crucial do sector financeiro para canalizar en Europa os investimentos no desenvolvemento sostible, que inclúe proxectos ambientais, sociais e de gobernanza. Só a Comisión Europea pretende mobilizar 260.000 millóns de euros anuais no ámbito da sustentabilidade.

A realidade é que, na actualidade, as institucións europeas están a presionar ás entidades de crédito para que se somen a esta tendencia e incorporen a sustentabilidade á súa forma de traballar e promovan a transición cara a unha economía sostible. E os bancos centrais tamén están reevaluando o seu papel e lanzaron un debate sobre as consecuencias dos riscos ambientais na súa política de supervisión. Por exemplo, a convicción de que o quecemento global carrexa importantes riscos financeiros abriu a porta a que os criterios climáticos incorpórense aos test de tensión en 2022.

“A situación do sector bancario en Europa suxire dúas preguntas interrelacionadas. Por unha banda, é lícito cuestionarse se a Unión Bancaria, con todas as súas virtudes, está a xerar unha situación regulatoria que dificulta o reto de facer sostible o negocio bancario. Da mesma maneira, cabe preguntarse en que medida este empuxe internacional da sustentabilidade na súa tripla dimensión -climática, social e sociedade mellor gobernada-, pode ser para a banca unha oportunidade na procura da súa propia sustentabilidade ou, pola contra, provocará que ao sector bancario esíxaselle a responsabilidade de ser o controlador desa transición de forma similar á que no seu día se lle esixiu para previr o branqueo de capitais. Probablemente, a banca terá que intervir en ambos os roles”.

Alberto Cales, socio responsable da Unidade de Regulación Financeira e Riscos de PwC