Ana Botella e sete ex altos cargos de Madrid, condenados pola venda de pisos públicos a fondos voitre

Na sentenza, do 27 de decembro, o Tribunal de Contas cifra en case 25,8 millóns de euros o prexuízo que esta operación ocasionou á Empresa Municipal de Vivenda.
Publicado por o día 28/12/2018 na sección de FACUA,Social

Ana Botella e sete ex altos cargos de Madrid, condenados pola venda de pisos públicos a fondos voitre

O Tribunal de Contas condenou á ex alcaldesa de Madrid Ana Botella e aos que foron concelleiros no seu equipo de goberno pola venda de 18 promocións de vivendas da Empresa Municipal de Vivenda de Madrid ( EMVS) ao grupo societario Fidere, sociedade de investimento inmobiliario do fondo Blackstone, por baixo do seu prezo de mercado no ano 2013.
 
Na sentenza, ditada o 27 de decembro e á que tivo acceso Europa Press, a sección de Axuizamento do Tribunal cifra en case 25,8 millóns de euros o prexuízo que esta operación ocasionou á EMVS. “O alleamento fíxose por un prezo inferior ao valor mínimo posible que cabía atribuír aos inmobles vendidos, o que supuxo un quebranto no patrimonio público”. Ademais, fala de “falta de transparencia” e “opacidade” en toda a operación.
 
Por iso, declara responsables contables directos ao entón máximo dirixente da EMVS, Fermín Oslé, á exalcaldesa Ana Botella e a todos os concelleiros do seu equipo de goberno Concepción Dancausa, Enrique Núñez, Diego Sanjuanbenito, Paz González, Dores Navarro e Pedro Curral, que deben asumir o pago solidario para resarcir os danos.
 
No apartado de feitos probados, lembran que a sentenza, adiantada este venres pola Cadea Ser, enmárcase no procedemento aberto a raíz do informe elaborado pola Cámara de Contas da Comunidad de Madrid en 2016 que recolle diversas irregularidades.
 
Ademais, está a demanda presentada pola propia EMVS ese mesmo ano, entón co Goberno de Manuela Carmena xa á fronte e en concreto, esta empresa municipal dirixida pola primeiro tenente de alcalde, Marta Higueras, agora rexedora en funcións.
 
O Tribunal de Contas destaca que hai probas documentais que avalan que o prazo que se deu para proceder a presentar ofertas para o alleamento, de 14 días naturais, era “insuficiente” a menos que se puidese dispoñer de información previa para realizar unha inspección, valoración económica e comprobación da situación xurídica “rigorosas”, ao tratarse de 5.315 inmobles.
 
En concreto, apunta que está acreditado que tiñan coñecemento desta operación antes de que se realizase, polo menos, catro empresas, unha das cales, Blackstone, resultou finalmente a adxudicataria final da venda.
 
“O alleamento articulouse sen a elaboración dos oportunos pregos administrativos, sen a preceptiva publicidade e concorrencia e, sobre todo, sen a previa fixación dun prezo inicial de referencia baseado nunha taxación ou nun estudo previo adecuado sobre o valor dos inmobles enajenados”, subliñan.
 
No mesmo sentido, engaden, que o prezo de venda de todos estes inmobles, que estaban sometidos a un réxime de protección pública por razón da súa función social, “foi inferior ao mínimo xuridicamente esixible, que non é outro que o valor máximo posible de venda” das vivendas cualificadas como vivendas públicas protexidas (151,2 millóns de euros), o que deu lugar a un “menoscabo inxustificado no patrimonio público que ascende a 22,7 millóns”.
 
“O prezo total da compravenda das 18 promocións de vivenda protexida e os seus elementos vinculados e dos inmobles non vinculados incluídos ao final do proceso foi inferior ao valor contable, ao prezo máximo como vivendas de protección pública, ao valor catastral e sobre todo, ao prezo de mercado”, resume.
 
Tamén destaca que a operación se enmarcou nun Plan de Viabilidade que se aprobou cando o procedemento de alleamento xa estaba a piques de concluír, “de maneira que a venda non se iniciou e concluíu baixo a cobertura xurídica do devandito Plan, senón que este último aprobouse para dar respaldo xurídico a posteriori nunha operación que se había decidido e executado antes de que o Plan existise”.
 

Falta de transparencia

 
Na mesma dirección, destaca que o alleamento non tivo o reflexo orzamentario que legalmente lle correspondeu “nin, por tanto, a transparencia esixida polo dereito da información dos membros do consello de administración da EMVS e da cidadanía”.
 
Ademais, subliña que nas escrituras públicas nas que se formalizaron as operacións incluíuse unha cláusula de confidencialidade, “o que evidencia a falta de transparencia e obxectividade coa que se articulou a venda por parte dunha entidade pública”.
 
“Esta opacidade expresamente pactada resulta incompatible coa natureza xurídica e finalidade dos inmobles enajenados”, apostila, á vez que manifesta que todas as irregularidades detectadas supoñen unha infracción das disposicións de dereito público “impulsoras da boa xestión financeira, garantes do patrimonio público e limitadoras dunha posible desproporción” nos prezos.
 

Non cumpriron coas súas funcións

 
O Tribunal entende que os condenados non realizaron a “supervisión da xestión contable nin a orzamentaria e de control de déficit que tiñan encomendada tanto pola normativa mercantil como pola de dereito público”.
 
“Tampouco deron as instrucións aos xestores da sociedade pública que, novamente, tanto o dereito público como o privado, autorizábanlles a impartir para corrixir as actuacións que se afastasen dos requisitos xurídicos propios dunha ‘boa xestión financeira'”, sinala o Tribunal, que engade que, en concreto, “non advertiron e evitaron que o alleamento se fixese a través dun procedemento ilegal e por un prezo lesivo para o patrimonio público”.
 
E é que, como indica, na súa condición de Xunta Xeral da Sociedade, a Xunta de Goberno tiña encomendadas as funcións sobre as contas e por tanto “si eran xestores do patrimonio público afectado, polo que teñen lexitimación pasiva no presente procedemento de reintegro por alcance”.
 
Doutra banda, o Tribunal entende que os demandados non foron capaces de xustificar por que reduciron os prezos do alleamento. “Non foi capaz de ofrecer ningún detalle sobre os datos obxectivos e a metodoloxía de cálculo que levou á EMVS a aceptar unha redución do prezo da venda”.
 
“Esta opacidade e insuficiencia probatoria non pode aceptarse cando o que se axuiza é un posible menoscabo en fondos de titularidade pública, por moito que fosen xestionados por unha sociedade mercantil pública e non polo propio Concello”, recolle.
 
Así mesmo, o Tribunal fai referencia a outros alleamentos que realizou a EMVS a Avellanar SL e a Madrid Town Investimentos, con vivendas libres que non estaban suxeitas a ningún réxime de protección pero que se realizaron “sen aplicar os requisitos de procedemento esixibles pola normativa de dereito público que, xunto coa mercantil, regulaba esas compravendas”.
 
Ademais, fixéronse por un prezo inferior (2.072 millóns) ao mínimo xuridicamente esixible, “ata o punto de ser inferior mesmo ao seu valor catastral cifrado en 3.138 millóns, o que provocou un menoscabo nos fondos públicos que ascende a 1.063 millóns de euros”.