Diario da primeira xornada escrito por Chus Lago | Irkuts – Kulkutk

Por o 11/02/2019 | Sección: Galicia,Vigo
Diario da primeira xornada escrito por Chus Lago | Irkuts – Kulkutk

DÍA 1 – Irkuts – Kulkutk

“Verde como o corazón do jade, así é o Baikal nas beiras de Kulkut. Verde que se funde a cada paso na orcuridad máis insondable mar dentro. Como camiñar sobre un iris xigante cuxa transparencia che deixase entrar á intimidade da súa mente. Aí abaixo hai vetas prateadas e esbrancuxadas que parecen enormes insectos conxelados, atrapados na cristalina e líquida rede dos seus soños”
 
A furgoneta que nos traslada desde o hotel de Irkuts ata o inicio do lago en Kulkut detense sobre a beira conxelada do lago.
 
O condutor meteu o vehículo no xeo verdoso e transparente. Non podemos deixar de mirar ao chan, que é unha botella de vidro a través da que podemos ver as rocas e a terra do fondo.
 
Descendemos os nosos pukas (zorras) e sen perda de tempo preparámonos para a primeira travesía no Baikal. Son as 11:30 da mañá. En marcha!
 
Aos poucos os bordos da costa sepáranse de nós. Buscamos en todo momento unha linea recta en dirección este, paralela a terra.
 
As zorras deslízanse sobre o xeo de cristal detrás de cada unha de nós, atados por unha corda aos nosos arneses. Ao principio non sentimos o esforzo que supón arrastrar o 85 kg de peso, pero tres horas máis tarde os músculos empezan a tensarse. As baixas temperaturas son sobrecogedoras, a paisaxe fascinante e os sons do xeo…
 
As nosas inquietudes nas primeiras horas son unha amálgama de sensacións que buscan acomodo, que se recolocan como pratos buscando equilibrio na alacena da nosa mente.As horas de luz son escasas e non podemos camiñar na escuridade sobre un terreo do que non temos certeza sobre o seu grosor, se pisamos xeo de só uns milímetros ou máis dun metro de espesor. Necesitamos velo antes de dar o seguinte paso. Pero mesmo así que un paso á fronte é todo un acto de fe.
 
Co brazo alzado cara ao horizonte, Rocío mide os dedos que separan o sol do horizonte. Verónica e eu, por encima do seu ombreiro, miramos tamén. “Unha hora e media para a posta de sol”, di. Bastaron unhas poucas horas para que o simple instálese nas nosas rutinas, para reconectarse con estes espazos salvaxes que dalgunha maneira forman parte de cada unha de nós. O mesmo reloxo xa parece sofisticado e ruidoso.
 
Buscamos acubillo na costa. Nun recodo que protexa o noso único refuxio dunha posible xistra durante a noite.
 
Instalamos a tenda suxeita cuns parafusos ao puro xeo cristalino. Facemos provisión de lajas de xeo que sobresaen do chan para fundir auga e a noite empeza a caer, os cristais brillan de súpeto como lámpadas de mesilla recentemente acesas ata o horizonte. E aínda que pareza mentira, a temperatura cae dez graos máis tras o último rescollo de luz solar.
 
Verónica enche a primeira botella de combustible, monto a cociña e tras o aceso, un tímido refacho de confort sacode os nosos ateridos rostros.
 
Ao redor deste minúsculo lume facemos un fogar. Un lume co que tentar secar a roupa empapada de suor do esforzo e rehelada polas bajísimas temperaturas. Tarefa inútil porque a roupa das tres é moita e axítase no único tendal que atravesa o teito das tendas.
 
Durmiría, durmiriamos. Xa rendidas por tanto frío e esforzo, pero aínda temos que fundir xeo para encher seis termos e preparar a cea.
 
Aínda que xa compartimos tenda moitas noites antes, nos primeiros días dunha expedición sempre fai falta engrasar rutinas e minimizar os tempos que se gastan en cada tarefa.
 
No saco ao fin! O día foi extremadamente frío. A noite provoca ademais un cambio brusco de temperaturas que fai que o xeo rompa de maneira brusca, provocando tremores baixo os nosos sacos. Estalidos que se prolongan durante segundos interminables ás veces movéndose lado dentro, pero outros crecendo en dirección a nós. Entón parece como coma se unha explosión inminente fose acontecer, coma se o chan fóra a abrirse e tragarse a nosa tenda. E penso onde puxen a navalla, para rajar a tenda e poder saír nadando cara á superficie. Rocío pensa “Se ten que pasar que sexa rápido”. Verónica, en cambio, imaxina unha morte a tres, abrazadas baixa a auga.
 
Durmimos a intervalos, nos tempos que marca o lago, esgotadas no fondo dunha trincheira sobre a que de súpeto vai caer un novo refacho de de estertores, estalidos e a seguridade ilusoria da nosa tenda véxase sacudida por unha nova sacudida.
 
Aí, Deus! Rumorea Verónica asomando a cara pola boca do saco, e as tres rompemos a reir a gargalladas.
 

Comentar noticia

Your email address will not be published.