Doenzas xinecolóxicas, aprender a traballar enferma e disimulando a dor?

Artigo de opinión por Iria Rodríguez
Publicado por o d√≠a 22/06/2017 na sección de Opini√≥n,Opini√≥n por Iria Rodr√≠guez

Doenzas xinecolóxicas, aprender a traballar enferma e disimulando a dor?

Opinión por Iria Rodríguez

Recentemente recib√≠n unha chamada da oficina de desemprego sobre un posto de traballo como profesora de ingl√©s na Escola Naval en Mar√≠n. Entrega-la documentaci√≥n √© a primeira fase dun proceso moi pesado cunhas esixencias que non garanten que a persoa m√°is id√≥nea sexa seleccionada. Se vos son sincera, ensinar a grupos non √© un traballo so√Īado, ensinar √© duro, cansado. G√ļstame m√°is ensinar un por un porque me permite pararme co alumno: estuda-la mellor maneira de axudalo, experimentar, inventar trucos, pero non deixa de ser un traballo de subsistencia. E nin de subsistencia. En realidade nin sequera sei cales son as condici√≥ns de traballo na Escola Naval. Sei que √© traballo temporal. Ter un salario que me permitise vivir no meu propio espazo atr√°eme e a posibilidade de influ√≠r positivamente nos futuros militares tam√©n. Infundirlles ideas progresistas, feministas. Milagrosamente o meu pai prestouse a levarme √° Subdelegaci√≥n de Defensa en Pontevedra, onde ti√Īa que entrega-la documentaci√≥n. P√ļxenme moi nerviosa, os meus problemas de sa√ļde t√©√Īenme esgotada mentalmente, animicamente. As mulleres con problemas xinecol√≥xicos estamos expostas a un maltrato continuo xeneralizado pola sociedade, desde a familia √≥s m√©dicos, recibimos insultos (segundo todos eles, utilizamos a doenza como escusa para non traballar, coma se fose tan f√°cil conseguir, pero sobre todo manter, un traballo cando se nos nota tanto que estamos enfermas e non temos forzas nin √°nimo por moita formaci√≥n que te√Īamos e calidade como profesionais); se pedimos un informe m√©dico c√ļrannos de repente, coa maxia das palabras. Precisamente ma√Ī√° voulle dar unha nova volta, vou tentar por segunda vez que unha nova m√©dica de atenci√≥n primaria cubra correctamente o documento que en Servizos Sociais do concello me pediron que entregase hai xa moito tempo (tiven que esperar a que pasase o prazo de seis meses requiridos para cambiar de m√©dico, d√ļas veces: a unha das mi√Īas doutoras s√≥ acud√≠n un d√≠a e xa me puxo coma un trapo, nin o intentei!). Desde que enfermei xa pasei por catro m√©dicas de atenci√≥n primaria. A crise e o desmantelamento progresivo do sistema p√ļblico sanitario est√°n servindo para quitarlle a careta a moitos profesionais da sa√ļde que obviamente entraron no sistema porque lles ofrec√≠a estabilidade econ√≥mica, bos salarios, √≥s que lle importamos un pito os doentes. Antes disimulaban m√°is. Ou non. Igual tiven mala sorte e cadr√°ronme malas persoas. Haber√° de todo. Pero os mecanismos de control do trato dos profesionais √≥s pacientes fallan ou existen s√≥ no papel. O caso √© que eu mailo meu pai fomos a Pontevedra e √≥ pasar pola Audiencia Provincial meu pai afirmou sentir arrep√≠os, polos malos recordos que lle tra√≠a dun funesto episodio que aconteceu sendo eu beb√©: un tipo disparoulle √° mi√Īa avoa na cara, no queixo. Non eran balas. 1981.