Estado de dereito, silencio e solidariedade

Presentación onte na Sisargas de “Novas do exterior” (Axóuxere), sobre a vida da familia dun preso galego.
Por o 17/06/2017 | Sección: Cultura,Opinión por Erik Dobaño
Estado de dereito, silencio e solidariedade

Vitoria e Xosé Luís falaron onte na Sisargas do peche dun ciclo vital doloroso. Presentaron na Coruña Novas do exterior, un libro de denuncia e agradecemento no que dan conta (escribe el, falan os dous) dos cinco anos que pasaron, que pasou a familia, baixo a bota do Estado de dereito do Reino de España.

Un dos seus fillos, Antom, foi detido, acusado, encarcerado, incomunicado e xulgado por pertencer a unha organización terrorista que iso que se chama o aparto do Estado ía construíndo a medida que reprimían a uns mozos e estigmatizaban as súas familias.

Sucedeu en decembro de 2011. Unha tarde, en Lugo, policías e xornalistas esperando pola foto do rapaz, profesor de historia na USC. Detivérono a el e logo á moza, María.

Aplicáronlles a lei antiterrorista, foron xulgados na Audiencia Nacional e condenados a dez anos de cadea. Houbo outros detidos, que seguen presos. Tamén María. Despois de sucesivos xuízos e rebaixas, Antom foi liberado o pasado mes de abril. A María, que por problemas de saúde pasara un tempo en liberdade condicional, inda lle queda un ano máis. Antom vai visitala todas as semanas.

Vitoria e Xosé Luís fixeron o mesmo por Antom durante estes anos (63.000 quilómetros). O libro remata no 2016, foi publicado no verán de hai un ano. Son as crónicas que Xosé Loís foi escribindo para o grupo de amigas e amigos da familia que “teceron unha rede de solidariedade”. Quedan as feridas, “espero que cicatricen”, dixo o pai, que onte na Sisargas falou de solidariedade e agradecemento. Empezou pola historia dunha remitente anónima que axudara ao fillo a romper os muros da cadea. “Non coñecía a Antom, enviáballe cartas con citas ou pasaxes dun libro que Antom non coñecía. Despois, cando María e Antom decidiran casar, quíxolles facer chegar un libro encadernado por ela, un agasallo de casamento coa carta do mes. Devolvéronllo cunha notiña: No pasa el control de seguridad”. A remitente chámase Sara Plaza, dunha aldea na serra de Madrid que antes pertencera a Segovia, e enviou o agasallo a casa dos país, “a carta máis fermosa que recibimos na nosa vida”. Sara Plaza aprendeu galego e fai parte de Novas do exterior.

O libro é abafante xa nas primeiras cincuenta páxinas, narra o camiño cara o inferno dunha familia baixo a bota da Lei, do sistema de represión, a crueldade. Na súa desesperanza, Xosé Luís, busca o significado da palabra cruel para entender o que lles está pasando a eles. O que lle está pasando ao fillo non se pode explicar. “Non sé dá explicado. Para facerse unha idea de cómo é isto hai que estar dentro. Non se lle dá explicado a ninguén de fóra”. Son as palabras de Antom recollidas nunha cita que abre o relato.

Alguén na sala da Sisargas recorda a súa experiencia na cadea, e advirte da “banalización” do cárcere. Di que a privación de liberdade é só unha parte, logo están as crueldades. “Non, non se pode explicar”.

Hai un silencio respecto do que significan, do que pasa nos cárceres que contrasta co barullo que se monta a través dos medios de comunicación de masas cando o aparato do Estado pulsa a tecla terrorismo. “A meu fillo chegáronlle a atribuír a fundación do Exército Guerrilheiro Galego, tería que telo feito con oito anos…”. Nun delirio ben articulado para crear inimigos que atemoricen as poboacións, no caso de Antom e os outros mozos (Eduardo e Teto seguen, como María, na cadea) a prensa fixo a súa parte como bota do Estado. “Man dereita”, “número dous”, “ideólogo”, “escalada de violencia”, “principal ameaza por riba de ETA”. A prensa nunca lles preguntou a eles –“salvo unha vez, un xornalista de Lugo, non volvemos saber del”– porque a prensa só precisa unha versión, a oficial.

A defensa de Antom foi conseguindo manter vivo o proceso e gañando días de liberdade a base de desmontar os argumentos do Estado. E tivo que ser unha xornalista, Helena Domínguez, desde a academia, a que desmontara o relato mediático analizando a maneira na que se fora construíndo. Hoxe Antom está en liberdade, inhabilitado durante dez anos para calquera cargo público (non pode volver á universidade) e sen dereito a cobrar nin sequera unha axuda social coma calquera desempregado. O Estado inda non perdeu e por iso pode seguir aplicando a bota.

Malia todo, o ex preso inda ten unha tarefa, ir dando conta da vida de María desde o exterior, como fixeron por el seus pais. Hai outros, e no libro cóntanse algúns casos, que non reciben desde fóra nin unha pinga de solidariedade que mitigue as crueldades.

Noticias de última hora en Vigo

Comentar noticia

Your email address will not be published.