Especialistas de Vithas Fátima avogan por iniciar o tratamento do alzhéimer canto antes para conseguir que o paciente se atope o mellor posible en cada etapa da enfermidade

O neurólogo Javier Castro Dono resalta que o alzhéimer é unha enfermidade “progresiva” pero que a evolución varía moito dun paciente a outro
Publicado por o día 20/09/2019 na sección de Galicia,Sanidad,Vigo

Especialistas de Vithas Fátima avogan por iniciar o tratamento do alzhéimer canto antes para conseguir que o paciente se atope o mellor posible en cada etapa da enfermidade

Especialistas do Hospital Vithas Fátima puxeron de manifesto esta tarde nunha conferencia incluída no ciclo Vithas Aula Saúde, a importancia dun diagnóstico precoz desta enfermidade. Esta conferencia, impartida polo neurólogo Javier Castro Doo e o psicólogo Pedro Santamaría Gargamala, forma parte dos actos conmemorativos do Día Mundial do Alzheimer que se celebra este sábado.Na súa intervención, o neurólogo do Hospital Vithas Fátima Javier Castro Dono explicou que é o alzhéimer, unha enfermidade que se produce pola destrución neuronal derivada do depósito no cerebro de dúas proteínas tóxicas ( beta- amiloide e proteína Tau), e que se inicia na gran maioría dos casos a partir dos 65 anos.

Habitualmente, o síntoma de inicio máis frecuente é a perda de memoria recente. Séguenlle outras alteracións nas súas capacidades previas: rendemento, linguaxe, orientación en espazo, e cambios de personalidade-conduta. O neurólogo de Vithas Fátima sinalou que é unha enfermidade “progresiva” xa que o acúmulo destas dúas proteínas tóxicas vai aumentando co paso do tempo, aínda que “o ritmo pode variar considerablemente duns pacientes a outros”.

Javier Castro diferenciou unha primeira fase da enfermidade, denominada deterioración cognitiva leve, na que non se pode falar de demencia porque o paciente aínda é capaz de levar unha vida autónoma ou con leves axudas. Nesta fase pode permanecer durante períodos de tempo que varían duns pacientes a outros, pero finalmente éntrase na fase de demencia, que empeza sendo leve e aos poucos vai agravándose.

Á hora de diagnosticar o alzhéimer hai tres elementos a valorar: a historia clínica, a exploración neuropsicolóxica (unha serie de probas que avalían a memoria e as demais funcións cognitivas), e as probas complementarias (que no seu nivel básico inclúen: neuroimagen -preferible resonancia magnética cerebral-, analítica e electrocardiograma.

Tras destacar o papel “fundamental” do coidador, que sofre un desgaste psicolóxico, físico, de illamento e económico, Javier Castro Dono sinalou que o tratamento farmacolóxico varía nas distintas fases da enfermidade. Nas fases leves da demencia (e mesmo nalgúns casos de deterioración cognitiva sen demencia) hai un medicamento-alimento en forma de batidos, rico en ácidos graxos Omega-3 e outros compoñentes das membranas neuronais que demostraron melloría da memoria a medio prazo. Nas fases de demencia leve e moderada utilízanse un grupo de fármacos chamados “ inhibidores da encima acetilcolinesterasa” ( donepezilo, rivastigmina, galantamina), que elevan os niveis de acetilcolina cerebral (o principal neurotransmisor implicado na memoria); e, nas fases moderadas e avanzadas un fármaco chamado memantina.

Tamén explicou que conforme avanza a demencia poden producirse cadros de axitación (que adoitan empezar a media tarde e intensificarse pola noite), que pode constituír un importante problema pola alteración que comporta na vida familiar, e que se tratan cun grupo de medicamentos chamados “ antipsicóticos”, aínda que en ocasións non é fácil o seu control.

Finalmente, o neurólogo do Hospital Vithas Fátima puxo en valor os distintos ensaios clínicos con diversas moléculas “que xeran unha esperanza no avance do control desta enfermidade”.

Acompañar aos pacientes, e orientar e asistir a coidadores e familiares

Pola súa banda, o psicólogo sanitario do Hospital Vithas Fátima, Pedro Santamaría Gargamala, sinalou na súa intervención que, debido ás características desta enfermidade, non só afecta ao paciente, senón que determina o día a día da súa familia, acompañantes e coidadores. Neste sentido, resaltou o papel fundamental da contorna do paciente; e centrou o papel da psicoloxía na atención en demencias en tres partes: a fase informativa (para visualizar as demencias e coñecer as necesidades); acompañar aos pacientes; e orientar e asistir a coidadores e familiares.

Segundo Santamaría Gargamala, é importante que os familiares e a contorna do paciente sexan conscientes da que se van a enfrontar, e saiban que o seu familiar padecerá perda de memoria, problemas de linguaxe, dificultade para facer tarefas simples, desorientación no tempo e espazo, perda de capacidade de xulgar, dificultade para ter pensamentos elaborados, perda de obxectos, cambios no estado de ánimo e cambios na conduta, así como perda da iniciativa.

Por iso, sinalou que con estimulación neuropsicolóxica pódese frear considerablemente -pero non deter nin impedir- a deterioración cognitiva, especialmente nos dez primeiros anos posteriores ao diagnóstico do álzheimer. Esta estimulación permite mellorar a atención, a percepción, a memoria, a linguaxe, as funcións cognitivas, o cálculo, a orientación e a psicomotricidade; e ofrece, ademais, unha maior calidade de vida mentres se padece a enfermidade de álzheimer.

Comentar noticia

Your email address will not be published.