O Electroshock no Meixoeiro: 2015 = 200 sesións < 2016 = 700 sesións

Publicado por o día 13/02/2020 na sección de Opinión,Opinión por Iria Rodríguez

O Electroshock no Meixoeiro: 2015 = 200 sesións < 2016 = 700 sesións

O electrochoque (violencia electro-convulsiva) pon as persoas en coma, inconscientes. O “tratamento” consiste en danar. A electricidade aplícase co fin de danar parcialmente a mesma parte do cerebro que a lobectomía—os lóbulos frontais—as persoas viran máis submisas. A euforia inicial indica dano cerebral; o doutor escribe na historia da paciente (case 3 mulleres por cada home reciben no primeiro mundo electrochoque baixo coacción, forza ou engano, a igual diagnóstico) que o seu estado de ánimo mellorou—en EEUU escriben na historia ‘mood improved’ e logo ‘stopped complaining’—esa euforia inicial vira apatía que é a consecuencia máis importante da aplicación de electrochoque xunto coa perda de memoria de forma permanente e problemas de orientación (ir dun lugar da casa a outro, dun lugar na rúa a outro).

O electrochoque foi desenvolvido en 1938 na busca de formas máis limpas e menos traballosas de realiza-la lobectomía. De feito a forma máis habitual de electrochoque consiste en colocar dous eléctrodos, un en cada lóbulo frontal. O uso de anestesia (que é vendido como unha mellora e xa se facía a inicios da década dos 60) forza ós psiquiatras a aplicar descargas maiores (maior voltaxe e durante máis segundos) co fin de induci-la convulsión buscada que ten lugar sempre en cada sesión (está no nome do procedemento) pois a medicación (anestesia) eleva o limiar de convulsión.

Non só non é menos cruel na actualidade senón que está a virar—aquí, en EEUU, ou no Canadá—un procedemento máis violento e daniño. O dano físico no cerebro é maior.

Nos inicios da década dos 90 aprobouse en Texas una lei que esixía que se informase ás autoridades designadas competentes de toda morte que tivese lugar no prazo de dúas semanas trala aplicación de ECT. Entre xuño de 1993 e agosto de 1994 morreron 8 persoas nun total de 1,700 persoas sometidas a dito procedemento.

Descontinuación psicofármacos antes do inicio das sesións? Os defensores do electrochoque desaconsellan que o paciente estea tomando medicación. Mesmo desaconsellan a toma dunha benzodiacepina a noite anterior para durmir. O proceso de descontinuación de psicofármacos é lento e difícil na maioría dos casos (síndrome de abstinencia). Sabemos que as persoas seguen tomando medicación tralas sesións, que se lles segue prescribindo. E durante ese mes?

Suicidabilidade. Os partidarios do electrochoque defenden a súa aplicación en casos de alto risco de suicidio. En realidade, non hai estudos que confirmen que reduza a suicidabilidade (a menos que estean cociñados e moi cociñados). Máis ben o contrario, Breggin encontrou información que confirma que a porcentaxe de pacientes que cometen suicidio é maior no caso de aqueles que recibiron electrochoque. No seu libro Brain Disabling Treatments in Psychiatry—que traduciremos como Tratamentos psiquiátricos que destrúen o cerebro—cita entre outros exemplos (capítulo 9) os resultados dun estudo dos ingresos hospitalarios que tiveron lugar nun hospital danés entre 1976 e o ano 2000. 149 pacientes morreron por suicidio nese período dun número total descoñecido de pacientes. O 95% das sesións foron unilaterais (unicamente nun dos dous lóbulos frontais) o que indica que se utilizaron técnicas supostamente menos agresivas e ‘modernas’. Breggin afirma que os estudos mostran que o risco de suicidio aumenta e é máximo na semana que lle segue á última sesión.

Na súa propia experiencia como psiquiatra observou nas/nos pacientes que acudiron a el na procura de axuda tras seren sometidas/os a electrochoque como o electrochoque aumenta o risco de suicidio: aumenta a desesperanza, esa persoa esqueceu partes importantes da súa vida (te-los seus fillos, crialos, a infancia, andar en bicicleta), resúltalle máis difícil aprender e recordar, o sufrimento anímico, a depresión, que supostamente o tratamento resolvería vai a peor, o seu doutor négalle que todo o que lle está pasando se deba ó electrochoque (di que é imposible que o electrochoque cause danos permanentes) a frustración, o sentimento de inxustiza, que a persoa ou persoas que deberían coidar de un/ha e axudarte te traizoen (o profesional, a familia). Breggin aconsella nestes casos que os profesionais da saúde mental (con afecto e empatía) lle recoñezan á/ó paciente que unha inxustiza lle foi feita, que o tratamento danou o seu cerebro e a súa mente.

Na proposición de lei presentada por Unidas Podemos * que nunca chegou a ser debatida no Congreso (artigo 17 punto 4) prohíbese explicitamente a súa aplicación:


“ningunha persona será sometida a terapia electroconvulsiva”

* Proposición de Ley de derechos en el ámbito de la salud mental 122/000331 con data de 08/marzo/2019

Comentar noticia

Your email address will not be published.