O Popular, condenado a devolver a un socio de FACUA 30.000 euros investidos en obrigacións subordinadas

O banco terá que abonarlle tamén os case 8.000 euros de intereses legais devengados desde que asinou o contrato. A entidade non puido demostrar que lle informase claramente dos riscos do produto.
Publicado por o día 12/02/2019 na sección de FACUA,Social

O Popular, condenado a devolver a un socio de FACUA 30.000 euros investidos en obrigacións subordinadas
Tras a demanda de FACUA Córdoba, o Xulgado de Primeira Instancia número 8 de Córdoba condenou ao Banco Popular a devolver a un usuario 30.000 euros que investiu en obrigacións subordinadas e declarou nulo o contrato por non informarlle claramente dos riscos do produto (ver sentenza). O xuíz tamén condenou ao banco para pagar as costas do procedemento e a abonar ao afectado os intereses legais do diñeiro investido desde a firma do contrato, que na data da sentenza ascenden xa a 7.982 euros.
 
Na demanda, o equipo xurídico de FACUA Córdoba argumentou que o usuario, Agustín C. G., subscribiu o contrato en xullo de 2011 porque na entidade aseguráronlle verbalmente que se trataba dun produto sen riscos que garantía a dispoñibilidade do capital investido e unha rendibilidade do 8% anual.
 

Produto de alto risco presentado como un prazo fixo

 
O que realmente asinou Agustín eran obrigacións subordinadas a 20 anos. Trátase dun produto complexo e de alto risco que o Popular colocou aos seus clientes ocultándolles que se trataba de híbridos de capital, é dicir, achegas ao capital do banco para garantir a súa solvencia, co consecuente risco de perda do investimento no caso de que o emisor incorrese en crise de solvencia ou de liquidez, como ocorreu coa entidade que finalmente pasou a mans do Santander.
 
O banco argumentou na súa contestación á demanda que antes da firma do contrato informou o usuario das características e riscos inherentes ao produto de investimento e que el declarou ser consciente deles ao asinar un documento onde aseguraba que lle entregaban información “comprensible” e “suficiente” respecto diso. Con todo, o xuíz sinala na súa sentenza que aínda que o demandante subscribiu a recepción do tríptico informativo e a orde de contratación que lle entregou a entidade, trátase de documentos “sen valor para acreditar que de forma efectiva deuse ao actor unha información suficiente e eficiente para que adquirise consciencia de en que ía depositar o seu diñeiro, e en particular, sobre os riscos de perda do capital investido, o que conforme ao artigo 1.300 do Código Civil eríxese en causa de anulabilidad do contrato”.
 
O traballador da oficina do Popular que o banco levou como testemuña á vista asegurou que se facilitou tamén ao usuario “unha información verbal”. Pero o maxistrado conclúe que nin a documental achegada nin a declaración da testemuña proban que o demandante coñecese as características e riscos reais do produto de investimento. Neste sentido, lembra que “é á parte demandada a quen lle corresponde a carga da proba (…) de que ofreceu ao adherente unha información suficiente e eficiente das características do produto antes da súa contratación”. “En particular”, sinala, “que risco de perda do mesmo implica en canto esa circunstancia será básica para que poida a valorar se está disposto ou non a asumir ese risco”.