O silencio dos enfermeros e enfermeiras da área de Vigo

Publicado por o día 12/04/2019 na sección de Galicia,Sanidad,Vigo

O silencio dos enfermeros e enfermeiras da área de Vigo

Artigo elaborado por enfermeiras eventuais da área de Vigo.

Creo que é hora de que os usuarios do sistema sanitario saiban a verdade á que nos enfrontamos os profesionais eventuais de enfermaría dende fai un tempo. Neste caso concreto, xa só na área de VIGO somos 1928 enfermeiros eventuais na lista actual e 2076 nas listas provisionais publicadas este mes de abril e que se farán definitivas o vindeiro mes de maio.

Según o INE actualmente en Galicia hai 14211 colexiadas das cales 8832 se presentan ó exame. Isto equivale a que só un 37,5% de persoal de enfermería do Sergas ten Praza FIXA.

Presentarnos a unha oposición non é unha opción, senón unha OBRIGACIÓN á que estamos sometidos, porque senón implicaría baixar a nosa puntuación nas listas de contratación, algo que supoñería NON TRABALLAR e por iso non poder alimentar ás nosas familias.

Opositamos para poder optar, con sorte, a traballar os 12 meses do ano. Senón ninguén no seu san xuízo sacrificaría a súa vida para estudar unha oposición onde hai 372 prazas libres en toda Galicia para 8832 enfermeiros que nos presentamos; onde o tempo traballado xoga un papel crave, o cal foi modificado no noso prexuízo en innumerables ocasións, a máis recente neste mesmo ano. (A experiencia laboral no SERGAS conta un máximo de 28 puntos, ata fai uns meses o máximo de experiencia laboral puntuable equivalía a 7 anos e medio traballados, o que corresponde a 0,3 puntos por mes cotizado, por sorpresa, na actualización do pacto de 2019, este baremo modificouse a 0,2 puntos por mes traballado, polo que se nos esixe 11 anos e medio de experiencia laboral). O que en resumidas contas, aínda obtendo un 100% de acertos en exame, non poderemos optar a prazas fixas, como moito a unha vacante ou reserva de praza.

Traballamos nunha rede hospitalaria cunha altísima porcentaxe de eventuais, tanto é así, que para a data do exame, o sergas declara que é imposible cubrir os mínimos requiridos coa xente fixa que hai en persoal, ofrecendo dobraxes a prezo de ouro (199,15 euros nas quendas de mañán e tarde e 200,23 euros na quenda de noite). Entón, por qué non convocar máis prazas e darnos máis estabilidade laboral?

Conciliar traballo e estudos, non é de seu tarefa fácil, pero moito menos cando sabemos as nosas quendas laborais cunha semana de antelación e SEMPRE suxeitos a cambios “por necesidades do servizo”, sen importar citas médicas que poidamos ter, vacinación dos nosos fillos, etcc, dando por feito que temos que vivir POR e PARA o noso traballo, sen contemplar que temos vida fora do hospital.

Ata fai pouco tempo a frase máis repetida era: “Se non queres traballar, XA SABES O QUE TES QUE FACER, porque hai 20 enfermeiras/os que estarían encantados de cubrir o teu posto”. Cada ano que pasan enfrontámonos a novos recortes, e aínda temos que dar as grazas por PODER TRABALLAR nestas condicións.

Algunhas baixas laborais de persoal eventual corresponden a compañeiros que non puideron coa presión de verse sometidos a medidas “extraordinarias de reaxuste de persoal”, que non significa nin máis nin menos que: “Onte fuches a UCI, hoxe a quirófano, mañá a planta e pasado mañá a urxencias”. Cousa que para alguén, medianamente responsable, xenera moita ansiedade, sendo conscientes de que traballamos con vidas humanas, aínda que para a xerencia os pacientes só importan no concepto dos beneficios que xeran.

Como pacientes/doentes, non esquezamos que tamén o somos, preocúpanos e atérranos saber que por exemplo nun quirófano vainos atender unha persoa coa carreira rematada recentemente , mentres que os profesionais con máis experiencia no devandito servizo, atópanse OBRIGADOS a irse cada día a unha parte distinta do hospital en contra da súa vontade.

Enfrontámonos a multitude de irregularidades nos nosos contratos, con dubidosa legalidade, sobre todo nos servizos especializados (destacando especialmente o de quirófano):

· Non ter dereito a ter as mesmas quendas que a persoa á que substitúes.

· Estar expostos a radiación continua (sen ter dereito a dosímetro), a gases anestésicos ou manexo de farmacoloxía oncolóxica pola cal non nos pagan un plus de perigosidade.

· Contratos nos que xa non ocupas un posto en concreto, tendo que asinar o xa famoso ” ACÚMULO DE TAREFAS” que lles permite usarnos como COMODÍN en calqueira parte do hospital, por moi especializada que sexa dita zona e con consecuente reaxuste de quendas que crean conveniente.

· Contratos en curso nos que nos cambian condicións do mesmo, e atopámonos que a 15 días de finalizalo pasamos de pertencer a un servizo especial, como quirófano, a ser PERSOAL CHUVI, é dicir, de todos e cada un dos recunchos da área sanitaria de Vigo; e ademais, onde a nosa rotación de mañás e tardes, agora tamén inclúe noites.

Cantas ilegalidades máis temos que aguantar baixo o título de MEDIDAS EXTRAORDINARIAS? Soamente pensen en como sentirían despois de estar 15 anos traballando e NUNCA desfrutar de vacacións, e que o máximo que nos pode chegar a estar permitido é optar a un mes de Suspensión de chamamentos por ASUNTOS PROPIOS, SEN EMPREGO E SOLDO, é dicir sen cobrar nin cotizar, a condición de que o hospital considere que para eles é boa época para poder solicitalo (neste caso non é posible solicitalo en épocas Estivais, Semana santa e Nadal). E por suposto que eses 15 anos traballando sexan con contratos cunha lonxitude máxima de 60 días seguidos e non 61 (que é o permitido polo SERGAS para optar a un día de libre disposición ou LD), iso se tiveches SORTE, e non son contratos semanais (acostumados a contratarnos de luns a venres con prórroga a partir do luns da semana seguinte para así non cotizar sábado e domingo) ou de día en día.

E xa non falemos das reducións de xornada por coidado de fillos denegadas, do mesmo xeito que os permisos por coidados de maiores enfermos. No momento no que o traballo nos impide atender ás nosas circunstancias persoais, algo sen dúbida, non está a funcionar ben.

Como consecuencia a todo isto, o persoal acaba adquirindo o chamado Síndrome de Burnout e Síndrome do maltratado e acostumándose a traballar baixo unha política do “mal aguante” co consecuente desgaste emocional e físico que iso implica nunha profesión de alta responsabilidade como é a nosa.

Empatía é a primeira palabra que nos ensinan cando comezamos os nosos estudos e aquela que constitúe a base do noso traballo; algo que nós ofrecemos aos nosos pacientes diariamente sabendo que é algo que nós XAMAIS recibiremos.

COA SAÚDE NON SE XOGA

2 Respuestas a "O silencio dos enfermeros e enfermeiras da área de Vigo"

  1. Antonio Cigarrán González   12/04/2019 at 17:38

    Tampoco es justo tener 15 años trabajados y 3 opes aprobadas y no tener plaza. Hay q juntarse contra el Sergas q es quien nos maltrata. Todos somos enfermeras y todos somos eventuales.

  2. Pola Veiga   14/04/2019 at 10:52

    Ahora tenéis elecciones sindicales, qué sindicato apoya las listas de contratación?
    Si para ser interino no necesitas nada más que tu Grado, que no te pidan nada más que eso