Opini贸n por Iria Rodr铆guez | Franquismo, homosexualidade e agresores sexuais. Memoria hist贸rica

Publicado por o d铆a 03/12/2017 na sección de Opini贸n,Opini贸n por Iria Rodr铆guez

Opini贸n por Iria Rodr铆guez | Franquismo, homosexualidade e agresores sexuais. Memoria hist贸rica

Opini贸n por Iria Rodr铆guez

Partindo da constataci贸n de que 贸 franquismo as agresi贸ns sexuais non lle fac铆an perder moito o sono en xeral; resulta curioso, tam茅n terror铆fico, o feito de que o franquismo, 贸 mesmo tempo que penalizaba e negaba dereitos a homosexuais, mirase para outro lado no caso de agresi贸ns sexuais levadas a cabo por agresores que agredisen a persoas do seu mesmo sexo. A agresi贸n sexual foi utilizada como arma de represi贸n en prisi贸ns (na pel铆cula baseada na novela autobiogr谩fica hom贸nima Carne apaleada vemos como unha carcereira agride sexualmente as presas a vontade) e 茅 notoria e co帽ecida por todos a permisividade t谩cita reinante durante franquismo ante as agresi贸ns sexuais da Igrexa Cat贸lica (pedofilia, adulto home que agride a neno var贸n). O meu pai, testemu帽a na s煤a infancia de agresi贸ns sexuais 贸s seus compa帽eiros (Colexio Escolapios, Monforte), sinala a un tal padre Cecilio, a quen acabar铆an por trasladar polos seus excesos. Regresar铆a xa moi maior. 脡 importante sinalar, como o meu pai explica, que os padres ped贸filos escoll铆an as s煤as v铆timas, prefer铆an nenos moi anenados, de complexi贸n delicada, t铆midos, alg煤ns probablemente homosexuais ou que o poder铆an parecer. Nunca agredir铆an a nenos como o meu pai, varudos, fortes, rebeldes. Moi masculinos. Conscientes da fraxilidade dalg煤ns dos seus compa帽eiros, aqueles que non sufr铆an agresi贸ns tomaban iniciativas en defensa dos seus compa帽eiros m谩is vulnerables. Despois de todo trat谩base de nenos, os nenos crecen a diversas velocidades, alg煤ns temen m谩is ou menos a autoridade, prove帽en de contextos familiares diferentes. O meu pai encontr谩base nunha situaci贸n relativamente privilexiada. O meu av贸 posu铆a un cami贸n, submistr谩balles 贸s padres todo tipo de cousas, fora asalariado dos nazis na s煤a etapa galega de explotaci贸n das minas de volframio: necesitaban telo da s煤a parte, nunca expulsar铆an a un dos seus fillos, en principio. De modo que o meu padre 聽permitiuse o luxo de, por exemplo nunha ocasi贸n, empuxa-lo padre Cecilio 贸 r铆o Cabe (os seus compa帽eiros estaban a ba帽arse no r铆o, o padre Cecilio observaba os seus pequenos pixos con atenci贸n, naquela ningu茅n ti帽a traxes de ba帽o). T贸dolos seus compa帽eiros 聽pux茅ronse da parte do meu pai, confirmando o que non era certo: fora sen querer, un accidente, o meu padre tropezara. Cecilio no s贸 agred铆a sexualmente 贸s nenos, exerc铆a a violencia en xeral. Nunha ocasi贸n, 贸 alzar a s煤a vara para baterlle 贸 meu pai (o meu padre nega non estar prestando atenci贸n pero esa foi a escusa do se帽or calasancio) pois meu pai agarroulla e diante de t贸dolos seus compa帽eiros, na aula, rompeuna en cachi帽os con chuler铆a. Ter铆a oito ou dez anos. Como castigo, obrig谩rono a restaura-la vara. O meu pai buscou unha vara dun material que rompese facilmente, 贸 primeiro impacto. 脡 dicir, de vimbio non, de casta帽o. Fina. Outros nenos protagonizaron outros actos de rebeli贸n contra outros padres.

Afortunadamente todo iso xa forma do pasado. Hoxe en d铆a o Colexio dos Escolapios 茅 un colexio mixto concertado no que ensinan profesores que non pertencen a ningunha orde relixiosa e sobre os que en principio felizmente non recae ningunha sospeita. Xa non quedan moitos curas. O que imparte relixi贸n. Seica a materia de relixi贸n cat贸lica 茅 obrigatoria. Non o deber铆a ser. 聽聽聽聽