Opinión por Iria Rodríguez | A Pervitina, os antidepresivos, as doenzas xinecolóxicas e os abusos da industria farmacéutica

Por o 27/10/2017 | Sección: Opinión,Opinión por Iria Rodríguez
Opinión por Iria Rodríguez | A Pervitina, os antidepresivos, as doenzas xinecolóxicas e os abusos da industria farmacéutica

Opinión por Iria Rodríguez

Encantaríame presentar aquí un traballo exhaustivo; apuntalar cada unha das miñas afirmacións con datos perfectamente comprobados pola miña man pero levaríame moito traballo e tempo que en principio debo consagrar á miña supervivencia persoal económica, o eterno dilema dos que vivimos en vilo sen ningún tipo de seguridade económica, canto tempo lle dedicamos á denuncia, ó activismo. O certo é que existen múltiples documentais e artigos sobre o tema que de forma xeneralizada apuntan ideas que parecen ser certas. Un medicamento coñecido co nome comercial de Pervitina foi legal na Alemaña nazi, chegou a venderse sen prescrición médica en farmacias, chegou a incluírse en bombóns que se lle vendían nas tendas de bombóns a calquera á boa de Deus. Pervitina era o nome comercial da metanfetamina, hoxe ilegal. E foi aprobada dunha forma acelerada, sen seguir uns protocolos de seguridade e sen que o seu creador ou creadores tivesen inicialmente moita idea de en que podía deriva-la cousa, da existencia de efectos secundarios e que indesexables efectos serían eses. De feito parece ser que foron descubrindo pouco a pouco unha das súas características máis salientables, á parte do seu poder destrutor (físico, mental, dental): o seu forte poder aditivo. Durante todo o período nazi foron producidas inxentes cantidades. Consumíano as amas de casa! Fálase da Pervitina como arma farmacolóxica. Os soldados alemáns apenas durmían por iso eran máis eficaces como exército. O desprezo dos gobernantes pola vida e dereitos dos seus tan amados soldados perfectamente arios cuxa saúde e vidas non dubidaron en poñer en perigo por andar ás présas e porque, unha vez coñecidos os efectos nocivos, non dubidaron en continuar administrándolles unha droga que inicialmente se lles presentara como inofensiva. Indefensos por enganchados, roubáronlles de tal maneira a capacidade de desobedecer. E non foi a única droga. As farmacéuticas nazis fixeron un bo negocio naqueles tempos.

Por que me parece tan interesante este tema? Pois porque creo que existe un paralelismo forte entre a Pervitina e os antidepresivos. Nos últimos anos, aumentou de forma considerable a oferta a pacientes con moi diversas patoloxías de antidepresivos a modo de medicamento milagroso, como pílula que nos devolverá toda a enerxía perdida a causa de doenzas reais, físicas. E afírmoo como testemuña. Como afectada. Ninguén pon en dúbida o meu diagnóstico de endometriose nin os meus quistes sucesivos. E aínda así ofrécenme antidepresivos médicos de atención primaria, especialistas en xinecoloxía. De feito, precisamente durante unha pequena intervención cirúrxica na que me foron extraídos un mioma e algúns pólipos do interior do útero, a doutora ofreceume antidepresivos para combate-la astenia, a falta de enerxía.

Recoñezo que agora estou en horas baixas pero o curioso por chama-lo dalgunha maneira é que me teñen ofrecido en numerosas ocasións psicofármacos en momentos en que estaba moito mellor, nun estado de forma física bastante bo. De feito, cando me empecei a encontrar mal estaba musculada, estivera adestrando, durante dous anos dúas horas seguidas dous días por semana, acudía a clases ballet moi esixentes. Camiñaba unha hora ou dúas cada día.

Traballaba na tradución dunha novela, un proxecto vital emocionante. Namorada e correspondida no meu amor. Ía a clases de voz. E mentres todo iso ocorría, pouco a pouco unha dor e un cansazo estraño estaba espertando dentro de min. Á zorra. O malestar foi evolucionado a peor e ultimamente teño que seleccionar ben as miñas prioridades porque cada vez teño menos enerxía.

Non só se trata dunha cuestión de falta de enerxía senón tamén de problemas musculares.

Toda persoa que practique deporte dunha forma un pouco seria e sobre todo me refiro a deportes nos cales a flexibilidade xoga un papel importante (capoeira), toda persoa que practique ballet ou danza contemporánea (exemplos) sabe que unha característica do síndrome premenstrual é a perda de elasticidade nos músculos; unha muller sa que está en forma e ten a capacidade de realiza-lo spagat, uns días antes da menstruación non é capaz de chegar ata o final e volverá á súa natural elasticidade uns días despois do fin desta. Se lle conto isto á miña xinecóloga do Cunqueiro mirarame coma se eu fose unha tola. E suponse que é unha unidade específica. O problema non é ser capaz de facer ou non face-lo spagat durante un días no mes, o problema real está no lombo, nas cervicais, nas lumbares. As mulleres con problemas xinecolóxicos, tanto endometriose coma quistes, vivimos nun síndrome premenstrual permanente. Ultimamente sufrín dúas lesións dolorosas, a última unha lumbalxia, por falta da flexibilidade da que falamos e pola malas posturas que acabo adquirindo escapando das dores internas na zona do útero e ovarios. A falta de diñeiro leva a non poder facer todas esas cousas que nos axudan e a falta de saúde dificulta enormemente a vida laboral. As termas, a fisioterapia, a danza, axudan de verdade pero custan un diñeiro que non temos. E os médicos non teñen reparos en ofrecernos drogas que incrementan o noso sufrimento. E aínda que lle fagan mal a moitas mulleres, moitas séguenas tomando porque están enganchadas, as máis fráxiles, as máis indefensas pola natureza do seu corpo, pola tendencia dos corpos diversos de cada unha de nós ás adiccións, ou porque realmente cren que se as deixan empeorarán. Uns médicos por ignorancia e mentalidade, outros polos regalos das farmacéuticas… (un médico, un cirurxián torácico, contoume en estado de embriaguez que as farmacéuticas, fabricantes de dispositivos, a modo de regalo, ofrecíanlle pasaxes de cruceiros a moi baixo prezo).

Un nicho de mercado interesante (estou sendo irónica) sería fabricar bombóns con antidepresivos ou mesmo con benzodiacepinas. Non vou dicir aquí o nome dunhas pastillas facilitadoras do sono que se venden sen prescrición médica moi perigosas no noso país. De feito, rindo pregunteille a unha amiga nunha ocasión (pregunta retórica), a que organismo, e por canto, subornaría a empresa que os fabrica e/ou distribúe para que lle aprobasen como permitida a súa distribución sen receita médica? O certo é que non nos poden acusar ós cidadáns por desconfiar cando houbo precedentes na Historia, cando hai testemuños serios, documentais como American Addict (dirixido por Sasha Knezev), onde poñen ben verde a Eli Lilly, a compañía farmacéutica que creou o Prozac. Cando tanto múltiples xornalistas, coma deputad@s sinalan co dedo ben firme ó lobby farmacéutico na Unión Europea. En relación co tema da xinecoloxía, a Bayer é raíña (sinalada por eurodeputados) non só en tentar agochar efectos secundarios dolorosos, incapacitantes, ou asegurar alegremente e con pouco rigor que os seu produtos son marabillosos como o Essure—que Bayer comprou en 2013 ó seu fabricante orixinal, Conceptus [dispositivo metálico helicoidal de níquel que se implanta nas trompas de Falopio para que vaia producindo unha inflamación do tecido que bloquea o paso dos espermatozoides co fin de substituír a tan practicada en tempos ligadura]. Bayer está tamén sendo acusada de contratar a mercenarios para asasinar indios en Brasil e okupa-las súas terras (xa sabemos que cando os ricos okupan o que non é deles non está mal visto).

Unha eurodeputada portuguesa—Marissa Matias—afirmou en SIC 24h (canle portuguesa) recibir amezas de morte. No seu caso non se trataba de investigar medicamentos inseguros, perigosos, aprobados irregularmente polas axencias de control correspondentes senón da falsificación de medicamentos, practicada (se cadra?) por empresas con boa imaxe pública.

Non dixo cales.

Quizais o produto da Bayer que máis nos están metendo polos ollos no SERGAS é a versión moderna do DIU: o MIRENA. Un médico nunca debe en primeiro lugar afirmar con rotundidade que un medicamento non vai ter ningún tipo de efecto secundario. En segundo lugar, tampouco debe afirmar que o uso dese tipo de chismes non estean desaconsellados para mulleres que aínda non foron nais, porque sempre o estiveron (desaconsellados). Parece ser que non se recomendaba a mulleres novas e normalmente se reservaba para mulleres que xa tiveran algún bebé, porque do contrario a súa colocación dentro do útero podería resultar difícil y dolorosa. No prospecto non aparece ningunha referencia á endometriose e na forma de debuxos afírmase que é un método de control da natalidade que debe ser usado unha vez esta tivo lugar. Que me perdoen a miña desconfianza, pero parece ideal como estratexia legal en caso de denuncia, avisar por medio de debuxos que poidan pasar desapercibidos que ó mesmo tempo poidan servir como proba de que se previu ás pacientes. Un xinecólogo que traballou na seguridade social, que logo non se aplicaba o conto… (prescribiume uns anticonceptivos modernos que me sentaron coma un tiro e que puxeron en perigo o meu último ano universitario) afirmou sobre a pílula do día despois “ata que pasan uns 15 anos ou máis non se sabe  se un medicamento (ou nese caso, un método abortivo) é ou non é daniño, pois sempre cando os sacan ó mercado as compañías aseguran marabillas”. Teñamos en conta o caso da talidomina.

Con toda este parrafeo pretendo facer unha chamada ás mulleres para que sexan críticas, desconfiadas, non poñan nun pedestal a profesión médica; investiguen e lean pola súa conta.

Aprendan a distinguir o que é un texto serio do que non. Que polo menos lean os prospectos.

Pregunten ós médicos. Falen con outras mulleres. Que entendan que é moito máis probable que un baixón anímico o cause unha doenza física ca unha mental. Que temos que estar unidas e esixir respecto. Que a nosa saúde non é un negocio e que coa nosa saúde non se xoga.