Palabras dun Policía Nacional | Que teño que asumir e asimilar?

Publicado por o día 07/06/2019 na sección de Galicia,Opinión,Redondela

Palabras dun Policía Nacional | Que teño que asumir e asimilar?

Cando comecei nesta profesión fai xa máis de 16 anos nos que nunca tiven problemas cos meus xefes ou compañeiros, realicei o meu labor coa profesionalidade e actitude máis eficiente ás calidades que teño como persoas.

Agora, creo que todos eses valores profesionais puxéronse en dúbida, non creo en a corporación como tal debido a que me demostraron por acción e omisión que eu só son un peón que non pode manifestar nin rebater nada.

Ao final pérdese a persoa por un simple suxeito que figura como un adorno para facer que facemos, os fundamentos para iso son destruír á personalidade con o enfrontamento, o medo, a ira ata que te volves sumiso de toda unha mentira.

O mundo, a sociedade, o respecto, o valor perdéronse con a xente desta clase, aínda que non sexan capaces de conseguir esta acción na miña persoa, o simple feito de poñer o uniforme converteuse en lago agridoce desde hai un tempo.

O meu reto é loitar polo que é o meu desexo persoal xa non laboral, para min iso xa non é o prioritario nin o óptimo, pensar en as pequenas cousas que me fan feliz como saír á rúa con a cabeza alta con a miña muller, a tomar un café e poder mirarlle á cara e ter un sorriso.

Hai que pasar páxina e desprazar o desprezo que puiden sentir cara a estas persoas, para min xa non ten credibilidade, nin palabra nin principios. Aos poucos o meu cerebro empeza a asimilar que é o bo e o malo desta situación, só e exclusivamente gozar os días e mirar cara adiante sen pensar no que deixo atrás, xa tirei a mochila, esa carga que tiña na miña cabeza. Só é un traballo e como tal cumprirei cos meus principios morais e profesionais pero nada máis. Cada persoa que cargue con o seu, se eles poden conciliar o soño, pois me demostra que son o que son, son peóns con afán de ser reis, pero señores, rei só hai un.

Todo ten un principio e un final, eu busco máis de un final, o cal sexa o mellor para min, que mereza a pena todas as accións acaecidas en a vida e logo realizaremos un balance.

A min, ninguén me ten que ensinar o que son os sacrificios, o que ganas e o que perdes ao ser un policía, “señores contádelle a outros os seus milongas, porque eu xa lles destapei a careta”. Non me dean leccións de profesionalidade nin como teño que comportarme cos cidadáns, porque iso xa o teño aprendido, o respecto, a empatía, son cousas que xa tiña antes e que terei ata o fin. Non lles permito que falten á verdade, para iso hai que ter probas e ter valores, cousa que de ambos carecen, eu seguirei co meu camiño e nunca permitirei que esta clase de individuos poñan pedras xa que esas pedras serán arroxadas ao seu tellado o cal caerá como un castelo de naipes..

Palabras dun policía que esta sufrindo todo isto na súa pel.

Comentar noticia

Your email address will not be published.