Vigo saíu a condenar e a mostrar a repulsa ante o último atentado machista da A Pastoriza

Publicado por o día 28/01/2020 na sección de Colectivos Feministas,Galicia,Protestas,Social,Vigo

Vigo saíu a condenar e a mostrar a repulsa ante o último atentado machista da A Pastoriza

Un total de seis mulleres foron asasinadas presuntamente polas súas parellas ou exparejas no que vai de ano, tras confirmarse como un crímen de violencia de xénero o asasinato dunha muller esta fin de semana na Pastoriza (Lugo). Ningunha delas denunciara previamente ao seu agresor.

A Delegación do Goberno para a Violencia de Xénero incluíu no rexistro de vítimas mortais por violencia de xénero á muller de 79 anos que foi asasinada na noite deste sábado, supostamente polo seu marido, de 81. Tras cometer o crime, o home suicidouse ao tirarse por unha xanela na vivenda na que ambos residían.

Con esta confirmación, o número de mulleres asasinadas por violencia de xénero ascende a 6 en 2020, unha menos das que morreron a mans das súas parellas ou exparejadas no mesmo período de 2019, cando ata o 27 de xaneiro contabilizáronse 7 mulleres vítimas mortais. As asasinadas ascenden a 1.039 desde 2003, ano no que se realiza a estatística oficial sobre vítimas mortais por este tipo de violencia.

A muller asasinada no municipio de Lugo non denunciara previamente ao seu presunto agresor. Do mesmo xeito que ela, ningunha das outras cinco mulleres asasinadas no que vai de 2020 acudira ás Forzas e Corpos do Estado para denunciar a súa situación de malos tratos.

Catro das seis asasinadas eran no momento do crime parella do seu presunto agresor, mentres que as outras dúas eran expareja ou estaban en fase de ruptura con el. A maioría das asasinadas (5 dun total de 6) convivían co seu presunto asasino.

Esta noite na cidade de Vigo déronse concentración na repulsa deste asasinato machista a pesar da choiva caida, a concentración foi nas escaleiras do museo da arte contemporaneo ás 20:00 h.

Manifesto

A violencia machistra volta golpear na Galiza, este domingo coñecíamos que Manuela Iglesias Fernández de 79 anos era asasinada polo seu marido, Hortensio Ónega, quen após o feminicidio suicidouse saltando pola xanela da casa. Máis unha familia e un entorno destrozados pola barbarie machista. Máis unha xornada de loita e reivindicación do feminismo galego.

Procurar as palabras que expresen a raiba que sentimos cada vez que precisamos encher as rúas do país para respostar á violencia machista faise complexo. Máis cando constatamos que apenas existes avances na resposta social cando coñecemos un novo feminicidio. No caso de Manuela o morbo con que os medios de comunicación abordan o seu asasinato, as vergoñentas palabras das autoridades igualando a asasinada co asasino ou unha sociedade que aínda non quere ver machismo e procura agarrarse a calquera outra causa posíbel.

Por aínda se nos fai difícil afrontar coletivamente que as mulleres somos asasinadas polo feito de selo, porque hai un sistema de opresión estructural que se filtra en todos e cada uns dos comportamentos que mantemos na nosa vida e que moitas veces leva á peor e máis tráxica das consecuencias, o asasinato.

Voltamos ter a necesidade de reclamar medidas reais e efectivas para a prevención da violencia machista. Repetir incansábelmente que só coa educación e con cambios radicais estaremos en disposición de dar pasos reais para acabar coas causas da violencia machista. Que seguimos estando soas cando denunciamos, que sufren as nosas fillas cando se lles nega protección fronte aos maltratadores. Que a sociedade segue sen estar á altura da resposta que precisamos para que a vida das mulleres se coloque no centro e un asasinato deixe de ser apenas unha anécdota.

Mas a mensaxe que de verdade precisamos reiterar hoxe é que a mobilización e a loita pola transformación social dende o feminismo é unha tarefa que ten que ocupar os 365 días do ano. Que hai que organizarse para construír dende o local ao nacional um feminismo forte que procure avances reais e medidas transformadores e non fique apenas en celebracións rutinarias ou meras medidas simbólicas.

A axenda non pode ter descanso, non pode descansar tampouco na única aspiración de ocupar unhas institucións incapaces de ser transformadoras. As mudanzas e as transformacións sociais só son posíbels dende a base, organizadas, e con poder para tensionar ao poder e arrincarlle os dereitos que queremos conquistar. Como arrincamos o voto, o dereito ao divorcio ou o aborto, teremos que arrincarlle a un poder machista os recursos e as medidas que contribúan para o fin da violencia machista. Non queremos máis xestos baleiros, non queremos ministras con camisolas de
explotadores que poñan feminismo, non nos serve esta xustiza machista que nos violenta a nós e ás nosas crianzas nen unhas institucións que entenden o investimento en prevención e atención á violencia machista como unha esmola.

Non nos serve que axiten o espantallo do fascismo para pedir que nos conformemos co que queiran darnos, co pouco que queren darnos. Combateremos ao fascismo mas tamén a toda aquela institución que non aplique medidas contundentes e reais, recursos e orzamentos que garantan que se pode avanzar na formación de todos os axentes que interveñen na educación, a sanidade e a prevención e atención das mulleres que sufren violencia machista.

Organicémonos e mobilicémonos, porque non podemos deixar de facelo mentres as aulas se baleiran de contidos de xénero e de metodoloxías pedagóxicas transformadoras, mentres a sanidade se recorta e a detección da violencia na mesma se imposibilita, mentres os puntos de encontro familiar se enchen de maltratadores que visitan ás crianzas, os xulgados se ateigan de mulleres que deciden non facer efectiva a denuncia, se chegan a facela, as sentenzas deitan unha e outra vez custodias compartidas con agresores, as comisarías se baleiran de efectivos para vixiar as ordes de afastamento, os medios procuran o morbo nos feminicidios, as vítimas seguen cuestionadas, o machismo continúa ocupando o espazo público e se blanquea aos reaccionarios que combaten os avances do feminismo.

Estamos e seguiremos na rúa porque urxe considerar a violencia machista como problema social e político de extrema gravedade, pero para esixir cambios REAIS. Estes asasinatos non poden ser considerados como un máis dunha longa lista de feminicidios. Non podemos asumir a cotidianidade dos asasinatos machistas cando nos últimos cinco anos, máis de medio cento de galegas foron asasinadas por mor da violencia machista. Máis de 1000 no estado español.

Esiximos que a Lei Galega de violencia de xénero sexa efectiva, esiximos recursos e un compromiso de vontade real para acabar co terrorismo machista. Non queremos máis mulleres asasinadas. Non queremos pésames, non queremos minutos de silencio, non queremos loito. Queremos que non haxa ningunha muller máis asasinada.

Querémonos Libres! Querémonos Vivas!
E seguiremos en marcha, ata que todas sexamos libres!

 

Comentar noticia

Your email address will not be published.